حركات است . چه ثمره‌اى بر قول به دفعه و دفعات يا فرد و افراد مترتب مىشود . اگر مقصود از مره ، فرد باشد ، و بگوييم كه صيغه امر بر مره دلالت مىكند ، در اين صورت ، جايز نيست كه دو فرد را اتيان نمود ، هرچند ضمن يك دفعه باشد ، ولى اگر مقصود از مره ، دفعه باشد ، مىتوان افراد متعدد را ضمن يك دفعه اتيان نمود . « 1 » در دلالت و عدم دلالت صيغه امر بر مرة يا تكرار اختلاف است . مشهور اصوليين معتقدند كه صيغه امر ، نه بر مرة دلالت مىكند و نه بر تكرار ، يعنى وضع صيغه امر براى مرة يا تكرار نيست ، و هركدام از اين امور را بايد از دليل ديگرى استفاده نمود . 5 - فور و تراخى : مقصود از « فور » اين است كه آيا خود صيغه امر ، بدون وجود قرينه ، بر فور دلالت مىكند ، يعنى به مجرد آگاهى از امر مولا ، بايد فورا مأمور به را امتثال نمود ؟ و يا اينكه صيغه امر ، بدون وجود قرينه ، دلالت بر تراخى مىكند ، يعنى پس از آگاهى از امر مولا ، مىتوان جواز تأخير را از صيغه امر استفاده نمود و امتثال را به تأخير انداخت . چهار قول بيان شده : اول : صيغه امر براى فور وضع شده است .

--> ( 1 ) المحصول سبحانى ، ج 1 ، ص 388 .